Wat begon als een rustige dag werd een echt avontuur 😊

Vandaag stond er niet zo’n lange tocht op de planning. We startten rustig op. Onze ‘prosecco’ ober begon al te lachen toen we binnenkwamen voor ons ontbijt. Hij rekende alweer op zijn prosecco. Ik kreeg een paar keer een dikke knipoog van hem en hij was super vriendelijk. Har gaf aan dat hij zijn prosecco weer aan de ober gaf. Zijn grijns werd nog groter. Als hij dat bij iedereen doet, loopt hij halverwege de dag als een balletje te bedienen 😊

Ik wil nog even kwijt dat in Boedapest alle inwoners vanuit de EU en ouder dan 65 jaar vrij reizen hebben. Dit geldt overigens voor heel Hongarije.  Je moet alleen je paspoort of ID bij je hebben. Wij hebben de onze niet hoeven tonen. Die grijze koppies zeiden waarschijnlijk genoeg. Er werd zelfs vriendelijk geknikt naar ons 😊. Dat voelt wel anders dan in Nederland. Daar voel ik mij vaak de paria van de maatschappij. Als je met pensioen bent, tel je vaak niet meer mee. Dat gevoel had ik in Boedapest totaal niet.

Maar goed, na het ontbijt trokken we onze motorpakjes weer aan. De rit op zich was niet echt bijzonder. Behalve de natuur die was weer prachtig. Rond de middag wilden we ergens iets eten. We reden een dorpje binnen en volgde bordjes naar een restaurant. De weg was niet al te best en die werd er gaandeweg niet beter op. Sterker nog op het laatst reden we door een soort grindbak met aan weerszijde struiken. Har besloot om losjes te sturen en de motor zelf zijn weg te laten zoeken. Zo reden we zeker 3 kilometer over een gravel weg met af en toe een gat in de weg. Keren behoorde niet tot de mogelijkheden. De ruimte was er niet en de motor manoeuvreert niet makkelijk.

Op een bepaald moment kwamen we drie mannen tegen. Zij stapten net uit een busje dat zij aan de kant van de weg geparkeerd hadden. Eén van de mannen sprak geen woord buiten de deur. Alleen Hongaars en Frans en dat spreken wij weer niet. Maar met handen en voeten kwamen we er toch uit. De man maakte gebaren en had het over asfalt. Dat laatste dachten wij te herkennen 😊.  We volgden de man zijn aanwijzingen op en al snel gaf ook de navigatie weer aan dat er een weg beschikbaar kwam. Ik was niet bang, maar zat wel ernstig met mijn billen te knijpen 😊.

Een groot deel van onze rit heb ik gefilmd. Nu kunnen we er om lachen, maar als we geslipt waren of omgekukeld dan hadden we niet gelachen. Er was bijna geen levende ziel te bekennen. Ja een haas die voor ons uit rende 😊, maar die plukt ons niet onder de motor vandaan. Haha alles ging gelukkig goed. Van ons hongergevoel waren we ook gelijk af 😊. We parkeerden de motor bij een bushalte en kochten bij het naastgelegen mini supermarktje een ijsje.

Daarna verder naar ons hotel. We vonden het weer een bijzonder avontuur.

Achteraf valt altijd alles mee 😊